Dat was 'm dan...

Kamp 2026 was intens nat, intens zonnig, intens modderig, intens smerig (de pasta aglio en olio), intens lekker (de bietenravioli), intens creatief (niet Sneeuwwitje), maar vooral intens gezellig met eersteklassers, hulpmentoren en collega's. We zijn een klein beetje gaan houden van jullie kinderen en verwachten dat in de toekomst alleen maar meer te gaan doen: Barlaeaantjes zijn het. We houden ze maar.

Dank aan alle bagageouders, alle fietsouders, alle 'ikleenmijntentuitmaarniemandweethoehijwerkt-ouders', dank aan alle meeleesouders voor de gezellige reacties, maar vooral dank aan mijn fantastische collega's die hier en op het andere kamp de boel toch maar weer staan te draaien in weer en wind en uiteraard aan de onwaarschijnlijke  hulpmentoren. Zonder hen is dit niet te doen en daarnaast niet half zo leuk.

En dan nu: Eersteklaskamp 2026 OUT! 

Margriet 

Watersportdag

Onze onvermoeibare hulpmentoren, die allemaal nooit maar dan ook nooit docent willen worden - we zijn weer een illusie armer - hebben niet alleen fantastisch geholpen met het opruimen van de zooi van de guppies, maar tussen de bedrijven door ook nog even een watersportdag opgebouwd, samen met gymdocent (en topfotograaf, alle portretten zijn van hem!) Reinier. Sponzen gooien, buiksliden, parcours lopen en meer. Foto's komen vandaag (potentieel vanavond) nog op de blog: het zijn er altijd nogal veel en de 5g begint het te begeven. We horen een paar piepneusjes die liever naar huis willen, maar gelukkig heeft veruit het grootste deel het nog dik naar hun zin. En zo hoort het.

Filmpje van theater!

Opvoedkundig verzoekje...

Over twee jaar gaan jullie kinderen op survival: zonder tent maar met een enorm zeil, met matjes die iedere dag opgeruimd moeten worden en slaapzakken die ze zelf - jawel - in een zak moeten stouwen. Dat kan nu meer dan de helft niet: de (hulp)mentoren druipen inmiddels van het zweet omdat zij alle tenten, matjes een slaapzakken moeten oprollen. Please teach them in de tussentijd? Bij survival zoeken ze het maar uit: sjouwt knap onhandig, 20 kilometer met een loszittend matje.

Update ABC!

 

Na de soms hilarisch uitziende samenwerkingsspelen waarbij vooral opviel dat er veel lachende gezichten te zien waren, zijn we met de hele meute van 90 guppies + 21 hulpmentoren op de fiets naar de zwemplek in de Nieuwe Meer gegaan, voor een dit jaar eigenlijk niet zo broodnodige verfrissende duik. En hoewel het zwemmen af toe begeleid werd door een donderslagje op de achtergrond, was men doorgaans enthousiast en werd er veelvuldig van de zwemsteiger gesprongen en geplonst. Waterplezier alom dus, en niet eens zo veel hemelwater. Slechts een spatje af en toe.

Na het zwemmen was het tijd voor de boodschappen. Vooraf waren er al begrotingen gemaakt, recepten geschreven, menukaarten gemaakt en kookplannen vastgesteld. Nu was het zaak om in de AH XL aan het Gelderlandplein ook te vinden wat er nodig was, voor het uitgerekende budget van 7 euro de neus. Dat betekent dus dat een groepje van vijf precies 35 euro mocht uitgeven (waarvan ook ontbijt en lunch voor de volgende dag gekocht moet worden) en dan ook precies 35 euro en niet meer. “35,82? Sorry, dan moet er iets af. “ De discussies over wat er dan misschien wel gemist kan worden waren weer heerlijk om bij te wonen. Het geduld van de dames van AH die de assistentie bij de zelfscankassa’s deden werd wel wat op de proef gesteld, maar omdat we uitlegden wat hier in vredesnaam aan de hand was, droegen ze het met een – iets geforceerde – glimlach.

Eenmaal terug op de camping installeerden wij, de docenten, ons aan onze jurytafel en lieten de 21 voorgerechten, 21 hoofdgerechten en 21 desserts aan ons voorbij trekken. Geen eenvoudige opgave om dat allemaal te proeven en te vergelijken. Voor de smaakpapillen is het af en toe ook wat heftig om soms bruschetta met knoflook af te wisselen met bananenpannenkoek met chocolade, om daarna weer een hap hamburger te nemen. Maar goed, we klagen niet, want het niveau stelde ons zeker niet teleur. De presentatie van de gerechten was met dansjes, Italiaanse accenten en Mexicaanse attributen af en toe hilarisch en schattig tegelijk. Dit zijn toch wel de krenten uit de pap van het docentenbestaan.

De avond bracht wel wat meer regen, waardoor we ons noodgedwongen in de verder uitstekende binnenruimtes van de Scouting moesten ophouden, maar gelukkig konden we ook daar het rondje bijzondere voorwerpen doen. De kinderen vertelden weer van alles over zichzelf en deelden mooie dingen. We hopen dat ook dit weer bijdraagt aan het gevoel van saamhorigheid. Wel moet ik eerlijkheidshalve zeggen dat ik als mentor van 1b wat teleurgesteld was dat toch niet iedereen iets bij zich had en/of iets durfde te delen over zichzelf. Dat zal dus iets zijn waar ik in de mentorlessen verder mee zal gaan. Van collega’s van 1a en 1c begreep ik dat dat daar heel goed gegaan was en heel mooi was, dus dit geldt helemaal niet voor alle klassen.

De nacht bracht rust en de kinderen bleken wel behoorlijk uitgeput, want we was niet veel nodig om de kinderen in hun tent te krijgen. Van een hulpmentor hoorde ik dat de 1b-ers met de grootste plannen tot overlopen binnen no-time knock out in hun tent lagen. Mooi staaltje zelfoverschatting dus.

Het ontbijt vanochtend was nogal verschillend van aard: sommige groepjes aten saaie boterhammen met hagelslag, anderen bakten nog verse pannenkoeken. Verschil moet er wezen natuurlijk. Het belangrijkste was: het was droog en zelfs de zon liet zich zien. Niet voor lang, maar toch.

Het opruimen van het kamp was natuurlijk niet makkelijk: alles was nat, hoesjes van slaapzakken, matjes en tenten waren tijdelijk onvindbaar, de oh zo makkelijk op de zetten ‘two seconds’ tentjes bleken soms toch niet zo makkelijk weer op te vouwen en de lust tot doorwerken zat er ook niet bij iedereen evenzeer in. Zou het iets met vermoeidheid te maken kunnen hebben? Toch is het gelukt en de bagage ligt inmiddels op drie hopen gesorteerd op klas. De tenten zullen thuis helaas nog wel moeten worden gedroogd, voordat ze kunnen worden opgeruimd.

Momenteel zijn de kinderen druk bezig een toneelopdracht voor te bereiden. Wij hebben even een beetje rust en verheugen ons op de uitvoeringen straks.

Theater gestart

Valt niet tegen: sommige stukjes zijn zelfs gewoon best geestig. Veel social media references, zoals Sneeuwwitje die meer likes heeft dan de boze stiefmoeder: smartphonevrij is nog ver weg voor deze generatie. En verrassend: in real life hebben de bad guys generally meer volgers dan de good guys. Moeten ze nog leren.

Ook verrassend veel matcha en andere hippe contrapties, het liedje van Thuisbezorgd en wat dies meer zij. Helemaal doorsnee Nederland zijn we toch nog niet. We werken eraan :)

Sneeuwwitje drie. Van de drie. Potentieel moeten we ook iets aan sprookjes gaan doen de komende jaren... De gebroeders Grimm hebben toch echt meer vastgelegd dan alleen Sneeuwwitje. Daarnaast interessant dat Sneeuwwitje weinig anders lijkt te doen dan voornoemde matcha drinken en shoppen. De feministische beweging heeft werk te verrichten.

Jeetje. Sneeuwwitje 4. Briljante tekst over de nieuwe hobby van de jager: 'naaien met de koningin'. Met naald en draad gelukkig. Een all-male Sneeuwwitje trouwens: weer eens wat anders.

Nummer 5: De wolf en de zeven geitjes! Verfrissend. En best goed daarbij: er wordt veel en hard gelachen. Sowieso fijn om te merken: uitstekende aandacht en prima stilte. Ze leren het al aardig. Geef ons nog zes jaar en het zijn modelburgers. Maar wel unieke en creatieve! 

Groep 6: Roodkapje. Verfrissing numero 2. Met intrigerende nieuwe aanvullingen Blauwkapje en Zwartkapje. Verwikkelingen alom. Plus een new and improved gezegde: 'wie niet waagt, heeft altijd misgeschoten'. Onmiddellijk in de van Dale - beeld van een pleonasme. Denk ik, maar ik geef Engels :)

Last but not least: Sneeuwwitje nummer 5. Oh well. Appels die gereinigd moeten worden en een naaktslak - handige methode om de zin 'maar hij is helemaal naakt' te verwerken. 

All in all prima! Nu als de sodeju die tenten inpakken, want het is droog... waarna we een watersportdag gaan doen zodat alle guppies alsnog drijfnat eindigen.

LET OP!

Graag verzoeken we alle ouders de bezittingen van hun kind en de stapel gevonden voorwerpen goed te checken! Wij nemen niks mee - we zijn zelf op de fiets en de ervaring leert dat gevonden voorwerpen nooit worden opgehaald. Kijk ook alsjeblieft of de slaapzak of tent daadwerkelijk die van je kind is, scheelt veel geruil na afloop. 

Theater!

Het theater wordt opgebouwd, klas 1 is onder leiding van onze geweldige fantastische superbetrokken hulpmentoren een magisch toneelstuk aan het maken. De basis is een klassiek sprookje, er moet een terugkerend ritme in zitten, een gezegde, een hoofddeksel, een attribuut en de intrigerende zinnen: 'maar... jij bent helemaal naakt', 'sinds wanneer maak jij hier de dienst uit' en 'ik vind je zo mooi en zo zacht'. We zijn benieuwd wat we dit keer krijgen aan heho heho, joints op het Leidseplein en persiflages op yours truly. De lat ligt hoog, want er zijn diverse crewleden van de EKM aanwezig...

Ochtendgymnastiek in de regen... Heerlijk

Das jammer

Het regent maar weer eens... Net nu alles wakker wordt en wil ontbijten. Mag de pret niet drukken: playlist met alle EKM-muziek ever aan - kom er gelijk weer eens achter wat voor intrigerende keuzes we af en toe maken met de musical -, de docenten schuiven een sloot tosti's, koffie en sap naar binnen, diverse groepen blijken geen ontbijt te hebben gekocht (hoe dan, van 7€ de man? Zo briljant waren die maaltijden gisteravond nou ook weer niet...), dus das lastig ontbijten. Oh well. Ze lenen maar ergens een boterham. Of eten een onrijp peertje van de boer.

Krijg vragen over het wachtwoord van de filmpjes - identiek aan fotowachtwoord, staat in laatste mail van woensdagavond. Bekijk ze vooral: heus geen hoogstandjes, want ik monteer ze in een ruim kwartiertje, maar ze geven een heerlijk beeld van jullie en nu ook een beetje onze kindertjes.

Doodse stilte

Blijkt toch vermoeiend, zo'n dagje... De kleintjes sliepen om 0.15 allemaal en zelfs de hulpmentoren gaven er rond 1 uur de brui aan. Alhoewel we die nog lang hoorden giechelen in de tentjes. Wij aten nog wat toastjes om de onherroepelijke gaten die nou eenmaal vallen als je alleen maar proeft te vullen en sloten de ogen rond 3 uur in de hoop dat de haan en de eersteklassers zich koest zouden houden. They both did.

Vandaag nog een lekker pittig dagje met ochtendgymnastiek, theater en sporten. Plus tent en zooi inpakken, wat een programma-onderdeel op zich is voor de guppies... Nog even het veld schoonlikken, want uiteraard laten we alles netter achter dan dat we het aantroffen en dan fietsen we maar weer eens richting Amsterdam. 

Nu eerst maar eens rustig koffie zetten want heho, volgens mijn horloge heb ik iets meer dan twee uur geslapen. Prima score voor een kampnachtje :)

Rust

Het grut ligt erin. De lichten zijn uit, er mag nog een kwartiertje gefluisterd worden. Een handige harrie vond het nodig om aan zijn mentor te vragen of een keer overlopen al wc betekende: die tent houden we dus in de gaten. Sukkel. Wij gaan lekker met de hulpmentoren aan het kampvuur zitten met een drankje en een chipje - die zijn ook wel even toe aan volwassen conversatie... Alhoewel ze nu lekker achter de tentjes het gefluister liggen te beluisteren. Benieuwd wat we zo terughoren.

Spel!

Na een gelukkig toch prima afronding van de bijzondere voorwerpen loopt het grut nu hand in hand met hun mentorgroep op zoek naar hulpmentoren met belachelijk moeilijke vragen - hebben ze die goed, dan krijgen ze een letter voor een ook veel te moeilijk woord. Bezigheidstherapie :)

Bijzonder voorwerp, bijzondere verhalen

We zijn inmiddels van start met het bijzondere voorwerp: ze hebben het wat lastiger dan normaal, want waar we normaal een klas aan het kampvuur zetten en een klas binnen, zitten ze gedwongen beide binnen. Dat vergt nog meer beschaving en rust, maar het gaat uitstekend voorlopig. De mentoren trappen af: Lucas speelt een lied op zijn gitaar, Mirabelle heeft de rammelaar die haar overoma gekregen heeft toen zij een kind kreeg in 1880, die steeds doorgaat naar de oudste dochter mits die Elisabeth als (tweede) naam heeft. Daarna is het de beurt aan de eersteklassers en hulpmentoren. De stilte is oorverdovend en mooi. Er worden goede vragen gesteld, goed naar elkaar geluisterd: best spannend om zo je ziel en zaligheid bloot te leggen als eersteklasser, heel fijn dat ze dit ook dit jaar weer goed oppakken.

Hierna nog een avondspel van de hulpmentoren (in de hozende regen, ben ik  bang) en dan is het bedtijd: we horen as always allemaal grote verhalen over overlopen en nachten doorhalen, maar helaas voor het grut weten wij uit ervaring dat een beetje dreigen met slapen in de - inmiddels echt best ranzige van al die modderige voetjes en gemorste etensresten - wc's vaak uitstekend helpt.

Jammer om te zien dat een (klein) deel van 1e toch moeite blijkt te hebben met zich normaal gedragen tijdens het bijzondere voorwerp. We doen dit al jaren en we hoeven nooit in te grijpen: dit keer kinderen met echt nonsensverhalen en kinderen die dwars door andermans verhaal heen lullen. Mirabelle is zojuist behoorlijk boos geworden en dat lijkt te helpen. Is te hopen, want anders staat ons nog behoorlijk wat werk te wachten: dit is niet hoe wij willen dat kinderen met elkaar omgaan. Balen, we waren totnogtoe heel tevreden: uiteraard moeten we af en toe iemand even van z'n high horse af schoppen, maar dat hoort erbij. Dit niet.

Gelukkig snel erachteraan ook de andere kant: een hulpmentor zoekt ons op met een overstuur kind dat vertelde over zijn opa en daar even helemaal van volschoot - glaasje water, een armpje van de hulpmentor en hij is weer terug naar de groep. Held. En heldin hulpmentor.

 Update 1e: gaat nu prima. Ze leren snel.

 

Kokkerellen - filmpje!

Opruimen ging nog nooit zo snel en dat was maar goed ook: het kwam met bakken uit de hemel. Timing is everything. Hieronder een kleine impressie van de geneugtes die ons ten deel vielen...

Part two. Wee ons.

• De Berres Boys hebben wederom een prachtige presentatie en brengen ons volkoren vegetarische wraps. Wie had dat twintig jaar gelden kunnen denken toen we magnetron hamburgers kregen (en de groep zelf maar even piepte toen ze ze klaar achtten). We prefereren de magnetron hamburgers.
•  De BarlaBoys hebben een langdurig voorbereide dans -  we konden ze zien - en serveren pokebowl met verse rauwe zalm. Sterkte met raden wie van jullie kinderen morgen een kilootje lichter thuis komt. We hebben gelukkig voldoende wcpapier.
• De GZN is terug met vlees van een koe. Na een lange stilte en licht hoongelach van onze kant wordt toegevoegd dat de koe gemasseerd is en naar muziek heeft geluisterd. We krijgen een wrap met gehakt en mango. Spontaan vegetariër geworden. 
• De Mexicanos komt met het eerste toetje: 10 punten voor snelheid. S'mores nummer 1: ze hebben mazzel dat ze de eerste zijn, want ik gok dat we er nog wel een stuk of zes krijgen. Tot  ons afgrijzen is Mirabelle net even een rondje aan het lopen: de enige die van zoet houdt. Niet van deze s'mores overigens.
• Tokyo enzo brengt ons Yakirongo: appel, kaneel en suiker. En gras. Dat laatste niet geheel gepland, denken wij. 
• De Topchefs serveren pasta bolo, exquise tomaten en iets met fittie met de buurman. Snapten we niet helemaal. Wel een vega- en vleesversie: we zijn onder de indruk. Tot we erachter komen dat de vegaversie nur pasta en tomaten is.
• HJIM (of zo) verrast ons met soesjes, geen smoesjes. Kan niks mis mee zijn en dat is het ook niet.
• De Supersjeffies hebben pannenkoeken gebakken met fruit - ik ben weer voor weken klaar met mijn twee ons groente, twee stuks fruit. Lekker overigens en de pannenkoek is minder dan een centimeter dik.
• De Rijstkokers eindigen met een gebakken banaan met suiker - we twijfelen of we de suiker crispy of gecremeerd willen noemen. De banaan is prima.
• Ralev heeft een dansje en gnocchi met tomatensaus. En heeeel veeel knoflook. Gelukkig eten we het alle vier, want zelfs slapen in de buitenlucht - wij zijn te lui om tenten mee te nemen - kan hier niet tegenop.
• De Barlaeus bavianen: pasta aglio en olio met een eigen twist. Geen pasta A&O dus en laten we het vriendelijk stellen: we hopen dat ze voldoende brood hebben gekocht. Tien minuten later proeven we het nog en daar worden we niet gelukkig van.
• Le grouppe Internationale komt terug met spektakel: brandende fakkels en een blauwe pannenkoek om de chemische sferen van Amerika na te bootsen. Toppresentatie (de fakkel dan, de pannenkoek ziet eruit als een vaatdoekje), de consistentie doet ons met name denken aan Playdoh. de msaak helaas ook. Het blijkt het hoofdgerecht te zijn: we maken ons licht zorgen om het nagerecht.
• De Barlaboys sluiten af met chocola, aardbei en een zelfgeschreven lied. Goed te eten en Lola die haar kindertjes maant de restjes netjes met z'n vieren te delen topt het af.
• De Samoerai Clan - geweldige menukaart, overigens - komt met sushi. Ziet er goed uit en smaakt niet slecht. 
• De Topchefs komen met wafels met zelfgeklopte slagroom - not - en gejatte aardbeien - ook not. We zijn vooral onder de indruk van het feit dat al hun eten rood/wit/groen was. Toetje nog best lekker ook.
• GZN eindigt met casinobrood met slagroom. Not my cup of tea. Or anyone's.
• De Groupe Internationale serveert echt volledig overleden wentelteefjes - we zullen maar denken dat de haast omdat er nu echt wel een hoosbui aan lijkt te komen ze heeft genekt.

Helaas moeten we stoppen met dit verslag: er moet in intens tempo opgeruimd worden, want het druppelt al en daar gaat het niet bij blijven. Tempo zit er goed in, de hulpmentoren sturen uitstekend aan: 'Je schraapt je bord volledig af voor je afwast en Pietje (fake naam, we willen jullie niet online teleurstellen in je kind), jij gaat nu de rest afwassen. Niet zeuren, gewoon doen'. Gotta love them. 16 jaar. 

 

Daar gaan we... (deze post wordt regelmatig bijgewerkt en opnieuw geupload)

Voor god en vaderland, broek op de vreethaak... We pogen een live verslag te geven, maar als jullie niks meer horen liggen we voor lijk in een hoekje. Of zitten we bij de plaatselijke snackbar :)

• Groep 1 is binnen, de Supersjeffies. Presentatie matig, salade ook. Het hoogtepunt was de dressing: kant en klare honingmosterdressing van de Jumbo. Ok.
• Groep 2: HOJM. Zeer speciale broodjes uit Italië, in de pan gebakken. Oftewel, veredelde bruschetta. Das 1.
• Groep 3: de Topchefs. Goed verhaal met veel bla bla en vooral geslijm bij de jury, maar het is gewoon bruschetta. Das 2. Stiekum best lekker, maar zoals Lucas zegt: 'daar kunnen zij niet zoveel aan doen, de tomaat heeft gewoon smaak.'
• Groep 4, de Mexicanos, presenteert een Grieks gerecht. Snappen we niet. Ze presenteren watermeloen met - volgens de kokers - feta, maar die ontdekten wij niet. Watermeloen met niks dus. What's not to like.
• Groep 5: de Rijstkokers. Het recept komt uit een arm dorpje in Antartica waar mensen in iglo's leefden, waaronder de oma van de verteller. Verrassend lekker! Bietencarpaccio, geitenkaas, walnoot en balsamico. We genieten.
• Groep 6, de Barlaboys, hebben, denken wij, het verhaal gekopieerd van groep 2. Bruschetta 3 dus. Met minder lekkere tomaat.
• Groep 7: de Barlaeusbavianen. Geen menukaart, want die is opgegeten door een beer. Matig verhaal, maar de radslagen waarmee het eten gepresenteerd wordt maken veel goed. We krijgen een extreem lulkoekverhaal, maar uiteindelijk is het gewoon... bruschetta nummer 4. Met rauwe knoflook. Ook deze gaat de geschiedenis niet halen.
• Groep 8, Fusion Fiesta 'want wij maken overal een feestje van' . Niet van hun uitgeholde paprika met blokjes groente.
• Groep 9, the Berres Boys. Veruit de mooiste menukaart met recensies uit diverse kranten, een magische presentatie, maar de smaak was minder magisch. We horen net dat de nacho's uit de pan gebikt moesten worden, dus dat verklaart een hoop.
• Groep 10: Ralev. Wederom mooie menukaart, maar helaas... bruschetta nummer 5. Met afstand de slechtste: soggy brood, brokken knoflook the size of a fingernail en tomaten die denkelijk niet rijp waren. Of gewoon smakeloos. We lijden in stilte

Kleine intermezzo: zojuist kregen we trots een bordje rauwe kipfilet voor onze neus. Toen we aangaven dat niet op te eten werd zeer verbaasd gereageerd... Gelukkig greep de hulpmentor tijdig in en verhuisde de kip richting een pan. Pfieuw.

• The Mexicanos zijn terug, dit keer met taco's met vegetarisch gehakt. Iets logischer dan hun Griekse gerecht, maar helaas niet beter. We hopen op een behoorlijk toetje.
• Groep 11, De Groep Zonder Naam, heeft groentesoep met selderij uit Tsjechië, wortels uit de Himalaya, uien uit de Alpen en aardappels van een bioboerderij waar iedereen goed wordt behandeld. De groenten zijn beetgaar, de bouillon tikkie zout. Voordeel: geen bruschetta, nadeel: dorst. Forever.
• Groep 12: Le Groupe Internationale. Het plan was gepocheerde eieren, maar op duistere ziet het eruit als roerei. Ze missen de handigheid om te doen alsof dat het plan was, maar we waarderen de flexibiliteit en het smaakt niet eens rampzalig. 
• HOJM is gearriveerd met hun hoofdgerecht en een toneelstuk over Hikari, de onderzoekster in het vleesetende Aztec-gebied. Not bad en de burrito's met kip, paprika en twee sauzen zijn ook bepaald niet slecht. 
• Groep 13, Tokyo en Yoko So: in een kimono, Japanse muziek, een misosoep met tofu. We willen het bord niet meer terug geven: een verademing na alle bruschetta!
• De Supersjeffies zijn terug met een bordje ravioli. Hij is ongeveer gaar. En met een zeer aparte nasmaak waar ik nog lang van wakker ga liggen.
• Groep 14, de Samoerai Clan, komt met gyoza's, een lang en goed voorbereid verhaal, sushistokjes, buigingen en dansjes. Ze zijn uiteraard uit de diepvries, maar heho, dit is lekker! Knisperig aan de onderkant, goed warm: verademing 2. Mijn nieren kreunen wel wederom in protest: het lijkt alsof ze er een potje zout overheen gekiept hebben.

Het weer in nog steeds goed: we genieten. Ook van de driftig dansjes oefenende groepjes :)

• Tokyo en Yoko So is terug, wederom met Japanse muziek en ditmaal nigiri: knap dat je het in elkaar gerold krijgt, maar in redelijkheid hadden ze ook een bordje rijstepap kunnen serveren. Was potentieel lekkerder geweest.
• De Fusion Fiesta retourneert met zonnebrillen en hawaislinger - we voelen ons helemaal feestelijk. Vegetarische taco met komkommer - why?? why??? -, paprika en gehakt. Het behoeft een slokje Radler om het weg te slikken.
• De Rijstkokers hebben een prachtig verhaal over honderd testen en dan ben Egg Fried Rice waardig. Het ziet er prachtig uit en zelfs zonder honderd testen mochten we het proeven. Heerlijk! We zijn best onder de indruk, zeker als je bedenkt dat dit het resultaat van het ons eerder aangeboden bordje rauwe kip is :)

We hebben heel even pauze: broodnodig. We are dying. Zo verder in een nieuwe post. Wel fijn dat er inmiddels as usual wordt afgewassen in de pisbak. Vertellen we ze maar niet.

 

 

Onbegrijpelijk...

Hoosbuien naar het zwemmen, strakblauw tijdens het zwemmen. We snappen er niets meer van, maar danken every other religious type voor deze zegeningen. Inmiddels zijn we aan de gekke foto: is die goedgekeurd, mag er gekookt worden. Hieronder een kleine impressie van het zwemmen! Gelijk echter even een korte opvoedende opmerking daarbij... Ik zie verzoeken om film en meer foto's van ABC, maar jullie moeten je echt realiseren dat dat afhankelijk is van tijd, beschikbaarheid, functionerende 5g en ervaring van de begeleidende docenten met film en/of foto's maken. Zoals gezegd is prioriteit 1 jullie kinderen wegwijs maken in de school, alles verder is mooi meegenomen.

 

Tjonge. Spannend.

 

Het was effe stil...

Maar a) een heerlijke hoosbui (we waren literally een seconde klaar met samenwerken) en daarna moest het eerste filmpje gefröbeld worden. Kijk en geniet! Ze doen het voorlopig echt fantastisch! Wachtwoord zelfde als foto's.

De guppies zijn inmiddels richting boodschappen: altijd weer even billenknijpen of de plaatselijke hangjongeren de invasie des Barlaeus trekken... Je kan maar zuur zijn over het feit dat een tomaatje wordt teruggelegd omdat het niet meer in het budget past of een suikerzakje bij de koffie wordt ontvreemd in verband met datzelfde budget. Stel je toch voor dat je zelf ooit jong was. De opdracht is een driegangenmenu voor 7€ per persoon, inclusief ontbijt en lunch voor morgen. Zonder Caprese, pasta pesto of bruschetta, want dat zijn we zat. Lijkt leuk, hoor, jury zijn van een eetwedstrijd, maar heho: 14 voorgerechten, 14 hoofdgerechten en 14 desserts. Kwaliteitje bedenkelijk. We zijn al blij als we niet kotsend in een hoekje liggen na afloop.

Als je je afvraagt of ze ook iets van vrije tijd hebben: nee. De bedoeling van dit hele spektakel is niet dat wij hier een beetje relax zitten te bloggen of gezellig kletsen met de hulpmentoren, de kinderen moeten elkaar leren kennen en dat graag zonder dat zij die zichzelf heel chill vinden direct de apenrots opklimmen. Door steeds andere activiteiten te organiseren, kan iedereen laten zien waar hij of zij (of het) goed in is. Dit alles onder leiding van de briljante hulpmentoren, voor wie ik as ever te weinig epitheton ornansen kan verzinnen.

Update ABC!

We hebben op kamp abc alle tenten (bijna helemaal) droog op kunnen zetten. Alle kinderen kunnen vannacht dus droog slapen! Dit voelde als een enorme overwinning. 

Na een snelle lunch en wat voetballen op het veld, is nu iedere klas onder leiding van onze geweldige hulpmentoren druk bezig met de samenwerkingsspellen (zie foto's). Het weer valt ons heel erg mee, er is zelfs een zonnetje! Mignon (mentor 1A) loopt dus als een soort moeder de gans iedereen nog even langs om te helpen herinneren aan zonnebrand smeren. Vanmiddag gaan de leerlingen boodschappen doen met hun helpmentor voor de kookwedstrijd. De kampleiding, die tevens jury is, is razend benieuwd naar wat voor culinaire creaties we voorgeschoteld krijgen.

 

Het gaat lekker!

De schroom is eraf. Als we 'go banana' roepen moshpitten ze inmiddels als de beste. Quote van de dag: 'yo bro, dit is geen cirkel bro, dit is een rij'. Taalgebruik matig, intentie uitstekend. Inmiddels ook de eerste kinderen over de handen - ik heb ze een 10 voor hun eerste so'tje Engels beloofd als ze gymdocent Reinier over de hele klas krijgen. Little do they understand dat een 10 voor een so'tje verbijsterend weinig uitmaakt op een heel jaar, het fanatisme druipt ervan :). Goedkope belofte.

 

Inmiddels al zo'n 150 foto's in tabblad 1d/e, ook 1a/b/c heeft er al 5. Komt goed, maar niet altijd prioriteit nummer 1. Film samenwerken waarschijnlijk over een uurtje. En laat die reacties maar doorkomen, drie per post vind ik beetje slap...

Samenwerken!

Hoewel alle weersites tegenstrijdige berichte afgeven over de hoeveelheid regen (en ja, ik heb literally abonnementen op ongeveer alles), wiebelend tussen 25 mm en niks, is het gewoon ongeveer droog. Blijven bidden. We zijn begonnen met de samenwerkingsopdrachten onder leiding van de onvolprezen hulpmentoren uit klas 5. Onvolprezen want zonder hen is dit kamp niet mogelijk: ze enthousiasmeren, ze moedigen aan, ze aaien over bolletjes en kneden onze nieuwe guppies tot echte Barlaeaantjes. En dan te bedenken dat dit een erebaantje is en dat de vijfdeklassers die niet gevraagd zijn huilend voor mijn kamerdeur liggen... Een cadeautje voor de school, een cadeautje voor jullie kinderen. We zijn nu alweer zachtjes trots, tegen morgenmiddag pink ik geheid een traantje weg. Prachtig hoe deze vijfdeklassers, vier jaar geleden net zo bleu als jullie kinderen nu, nu de grote aanjagers zijn.

De samenwerkingsopdrachten zijn breed: van schoenen wisselen en dan toch ze weer op een rij krijgen ('ieuw, ik trek mijn schoenen niet uit') tot uit de knoop komen, op elkaar leren vertrouwen door door de handenhaag te rennen, op de grond liggen als bruggetje in het parcours ('ieuw, er ligt poep' - klopt en niet zo'n beetje ook) en als het meezit met het weer straks het ultieme vertrouwensspel: over de handen. Het is veel aan elkaar zitten (alles ongeveer binnen het betamelijke), veel overleg en gelukkig ook veel gelach. We like.

Er wordt gebouwd

Luisteren blijft een ding bij deze guppen: leren we ze nog wel. 'Je tent mag niet in de doorgang staan' is kennelijk heel lastig, maar nadat we droogjes een aantal tenten hebben laten afbreken en opnieuw opbouwen is de boodschap doorgedrongen... Top. Jullie krijgen ze gedresseerd terug. Wederom graag gedaan :) 

Het is nog steeds droog: fingers crossed dat we in ieder geval de opbouw halen... We jutten ze to the max op met licht dreigende opmerkingen over aanstaande hoosbuien. Eerste bui! -tje gelukkig en vrijwel alles zit in de tenten. Uurtje denken we. Programma beetje omgooien en dan komt het goed. Tis weer grijnzen om onze verwende stadsguppen: 'het stinkt hier, er is maar een wc, er is modder'. Joh. Boerenleven. En anders had je lekker naar het Vossius moeten gaan.

En we zijn los!

In de zon maar liefst!! Olé. Alle ouders naar de juiste plek gedirigeerd, fietsjes op een rij, bagage met enige moeite in de auto's gepropt - wat nemen ze mee tegenwoordig? Vroegah konden we met twee mini's, tegenwoordig hebben we drie vrachtwagens nodig -, oud-leerling kwam volledig bezweet aanfietsen met een tweede fiets op zijn nek voor z'n broertje en slechts een paar minuten te laat vertrokken we richting de voorlopig droge kamplocaties. Uiteraard na ons sektarisch karakter direct te hebben bevestigd met een paar rondjes 'Pony' en 'Cheer rock paper scissors' op de parkeerplaats. Je kan maar beter weten waar je aan toe bent als ouder - beetje laat, want al ingeschreven, maar heho, dat mag de pret niet drukken.

Smeekbedes naar de weergoden dat het nog een uurtje droog blijft, dan staan die tentjes. De rest boeit niks, vies en nat worden we toch. Die tentjes eigenlijk ook niet, want de helft zal wel weer lekken :)

Oh ennuh, denk aan die reacties. Worden we blij van.